چه با شتاب آمدی!در زدی.گفتم :برو!اما نرفتی و باز کوبه ی در را کوبیدی.گفتم:بس است بروگفتم:اینجا سنگین است و شلوغ.جا برای تو نیست

اما نرفتی .نشستی و گریه کردی.آنقدر که گونه های من خیس شد.بعد را را گشودم  وگفتم:نگاه کن اینجا چقدر شلوغ است؟ و تو خوب دیدی وان جا چه قدر فیزیک و فلسفه و هنر ومنطق و کتاب و مجله و روزنامه وخط کش و کامپیوتر و کاغذ و حرف وحرف و حرف وتنهایی و بغض و زخم و یاس و دلتنگی و اشک و گناه و گناه وگناه  وآشوب و مه تاریکی و سکوت و ترس در هم ریخته بود و دل گیج گیج بود.ودل سیاه وشلوغ سنگین بود.گفتی:اینجا رازی نیست .گفتم :راز؟ گفتی :من رازم و وامدی تا وسط خط کش ها. من دست هایت را در دست هایم میفشردم تا نگریزی اما فریاد میزدم:برو!برو! تو سحر خواندی ومن به التماس افتادم. تو چه سبک میخندیدی،من اما همه وجودم به سختی میگریست. بعدچشم ها از میان ان دو قاب سبز جادو کردند و گویی طوفانی غریب در گرفت. ان چنان که نزدیک بود دل از جا کنده شود. و من میدیدم که حرف ها و فلسفه ها و کتاب ها و خط کش ها و کاغذ ها و یاس ها و تا ریکی ها و گناهان و ترس و آشوب و مه و سکوت و زخم و دل تنگی ،مثل ذرات شن  در شن زار،از سطح دل روییده میشدند و چون کاغذ پاره هایی در آغوش طوفان گم.

خانه پرداخته شد. خانه روشن شد و خلوت وعجیب سبک. و تو در دل هبوط کردی

. گفتم چیستی؟ گفتی: راز گفتم: این دل خالی است،تشنه ام. گفتی:دوستت دارم. ومن

 ناگهان لبریز شدم